معجزه خاموش

                                                  به صورت تو نگاری ندیدم و نشنیدم

اگر چه در طلبت همعنان باد شمالم

                                                 به گرد سرو خرامان قامتت نرسیدم

امید در شب زلفت به روز عمر نبستم

                                                 طمع به دور دهانت ز کام دل ببریدم

به شوق چشمه نوشت چه قطره‌ها که فشاندم

                                               ز لعل باده فروشت چه عشوه‌ها که خریدم

ز غمزه بر دل ریشم چه تیر ها که گشادی

                                                   ز غصه بر سر کویت چه بارها که کشیدم

ز کوی یار بیار ای نسیم صبح غباری

                                                  که بوی خون دل ریش از آن تراب شنیدم

گناه چشم سیاه تو بود و گردن دلخواه

                                                   که من چو آهوی وحشی ز آدمی برمیدم

چو غنچه بر سرم از کوی او گذشت نسیمی

                                                  که پرده بر دل خونین به بوی او بدریدم

به خاک پای تو سوگند و نور دیده حافظ

                                                   که بی رخ تو فروغ از چراغ دیده ندیدم