چه چيز عجيبي در اين عكس مي بينيد؟!

 

عکس بالا را در کامپیوتر ذخیره کنید و آن را 180 درجه بچرخانید.

پیتر تامپسون استاد دانشگاه یورک، در سال ۱۹۸۰ عکس مارگارت تاچر-نخست وزیر وقت انگلیس- را دستکاری کرد و این پدیده را در آن اعمال کرد. این عکس به قدر مشهور شد که به دستکاری‌های اینچنینی عکس‌ها، اصطلاح پدیده یا اثر تاچر اطلاق شد.

درست کردن این عکس‌ها، کار چندان مشکلی نیست. کافی است که عکس خودتان یا کس دیگر را تغییر جهت بدهید ولی قسمت لب و چشم‌ها را تغییر جهت ندهید.

توضیحات مختلفی برای این پدیده وجود دارد ولی بهترین توجیه به شرح زیر است:

مغز ما به وسیله دو فرایند جداگانه اشیا را از هم تمیز می‌دهد. در فرایند اول، ما به اشیا به عنوان یک کل نگاه می‌کنیم و شیء مورد نظر را که می‌تواند چهره یک نفر باشد با نقشه ذهنی که از اشیا و چهره‌های دیگر داریم مقایسه می‌کنیم.

اما در فرایند دوم، مغز ما برای افتراق اشیایی مختلف از هم به جزئیات تمرکز می‌کند و مثلا روی بینی، لب یا چشم‌ها تمرکز می‌کند.

از آنجا که ما به ندرت، عکس‌های بالا پایین شده از چهره را می‌بینیم، مدل‌ها و نقشه‌هایی از این طور عکس‌ها را نداریم، در نتیجه فرایند اول به درستی عمل نمی‌کند و فرایند دوم تشخیص چهره، از انجا که روی جزئیات تمرکز دارد، چیز غیرطبیعی در عکس تشخیص نمی‌دهد و نمی‌تواند کشف کند که چشم‌ها و لب‌ها برعکس شده‌اند.

حقیقت این است که سیستم بینایی ما با دستگاه‌های اپتیک و رایانه‌ای ثبت و پردازش عکس تفاوت زیادی دارد. گاهی با شگقتی هنگامی که متوجه توهمات و خطاهای بینایی خودمان می‌شویم، تازه پی به این مطلب می‌بریم. اما این خطاها، جدا از جالب بودن به دانشمندان عصب‌شناس در فهم مکانیسم‌های پیچیده مغزمان کمک می‌‌کنند.

توی آغوش تو آرامش محضه

منو تو آغوشت بگیر خدا ، می خوام بخوابم
آخه تو تنها کسی بودی که دادی جوابم
منو تو آغوشت بگیر ، می خوام برات بخونم
روی زمین چه قدر بده ، می خوام پیشت بمونم

کی گفته باید بشکنم تا دستمو بگیری
خسته شدم از عمری غربت و غم و اسیری
کی گفته باید گریه ی شب هامو در بیاری
تا لحظه ای وقت شریفت رو واسم بذاری

توی آغوش تو آرامش محضه
منو با خودت ببر حتی یک لحظه
بغلم کن ، منو بردار ، ببرم دور
ببرم از این زمین سرد و ناجور

وقتی باید واسه ی رها شدن یه بی فروغ بود
واسه آرامش نسبی ، کلی حرف های دروغ بود
توی دنیا هر چیزی قیمتی داره حتی وجدان
این ها رو هیچ جا ندیدم نه تو انجیل ، نه تو قرآن
وقتی دنیا همه حرف پوچ و مفته
صدای هق هقت رو پس کی شنفته
تو که می گی پیشمی تا لحظه ی مرگ
این که می گن می شکنی ، رنجم می دی ، بگو کی گفته

توی آغوش تو دیگه تنها نیستم
هر نفس اسیر دست غم ها نیستم
دیگه عاشقانه تر از عاشقانه ام
واسه موندن دیگه با بها بهانه ام
توی آغوش تو از درد خبری نیست
از دروغ و حرف های زرد اثری نیست
نمی بینی کسی از هراس نونش
جلوی حرف ناصواب بنده زبونش

توی آغوش تو آرامش محضه
منو با خودت ببر حتی یک لحظه
بغلم کن ، منو بردار ، ببرم دور
ببرم از این زمین سرد و ناجور

توی آغوش تو ، آغوش تو ، آغوش تو ، آغوش تو ، آغوش

توی آغوش تو ، آغوش تو ، آغوش تو ، آغوش تو ، آغوش

توی آغوش تو ، آغوش تو ، آغوش تو ، آغوش تو ، آغوش

توی آغوش تو

اگر دوستی داری که..........

 

اگر دوستی داری که ارزش دوستی را دارد
دوستش بدار وبگذار بداند
که تو دوستش داری بیش از روز های زندگی
چهره ی او را با سرخی غروب در امیز
چرا کلمات زیبا هنگامی به زبان ایند
که دوستی مرده است؟

راز دوستی در این است که با موهبت دوستی عشق به خداوند را در خودت ایجاد کنی

راز دوستی در این است که محبت را نه تنها با کلام بلکه با نگاه و لحن صدا نیز ابراز کنی

راز دوستی در این است که دوستانت را همان طور که هستند بپذیری و سعی نکنی آنها را به دلخواه خودت باز آفرینی کنی

راز دوستی در این است که به تنش های موجود در رابطه ات بها ندهی و دست به کاری بزنی که موجب تقویت دوستی شود

.

راز دوستی در این است که همواره افکار مثبت در سر داشته باشی. خصوصا هنگام بروز سوء تفاهمات

راز دوستی در این است که روابط خود با دوستانت را به روابطی استثنایی تبدیل کنی

.

راز دوستی در معتمد بودن است. روی حرفت بایست به قولت عمل کن و به تعهدت پایبند باش

راز دوستی در این است که در غم و ناراحتی دوستانت شریک باشی و به آنها دلگرمی بدهی  نه این که به آنها دلگرمی بدهی نه این که با ابراز احساسات نادرست ناراحتی شان را تشدید کنی.

 

اي عشق دل انگيزم

در جام دلم مي رقص

يك جامه نو مي پوش

يك ساز دگر مي زن

باران بهاري را

در تندر رسوايي

در آيش يك هستي

در نهر دلم مي ريز

در تابش انوارت

بر آبي يك دريا

بر موج برآشفته

بر ساحل يك رويا

بر باد مرا مي بر

 

وقتی رسیدی

وقتی رسیدی توی قصه های من

رنگی نداشتند همه لحظه های من

این اشک سردو دیگه تو به دل نگیر

من با نگاهت شدم توی عشق اسیر

بیا پیش من بمون قدر عشقمو بدون

همه ارزو رو توی چشم من بخون

بدون من کنارتم هر جا هستی یادتم

نگیر قلب عاشق منو تو دست کم

با تو غصه هام یادم نیست

دیگه غم توی دلم نیست

تا که دنیا هست ازپیش من نرو

حرف قلبمو تو بشنو

بیا تازه کن این عشقو

می خوام با هم بمونیم من و تو

من دیگه جز تو کسی رو دوست ندارم

اگه نباشی بی تو من کم می یارم

من که ندیدم چطور عاشقت شدم

دوست دارم حتی بیشتر از خودم

از تو برای تو میگم

از تو برای تو میگم

 كه مثل آفتاب میمونی

 رنگ چشات چادر شب

 صورت مهتاب میمونی

 

  از تو برای تو میگم

 كه اسم تو رو لبمه

 یاد قشنگ لحظه هات

 همیشه توی قلبمه

  

از تو برای تو میگم

 عزیز تر از ستاره ها

 خیلی مقدسی برام

 مثل تموم آیه ها

 

 
از تو برای تو میگم

 كه لحظه هام به پای توست

 خونه قلبم كوچیكه

 اما همش به نام توست

 

 از تو برای تو میگم

 تا نری از كنار من

 بمونی با ترانه هام

 كه بشنوی صدای من

  

از تو برای تو میگم

 كه بی تو من خواب ندارم

 تو شب كه رویات با منه

 خیال مهتاب ندارم

 

 

 از تو برای تو میگم

  بابا یه كم نگام بكن
 
غرور تو بریز به آب

بیا و باز صدام بكن

 

از تو برای تو میگم

دوسم داری یا نداری؟

 دلت می یاد تو شب سرد

  باز منو تنها بذاری؟....

 

از تو برای تو میگم

كه بهترین بهونمی

اینو به دل دروغ میگم

خیال كنه دیوونمی....

چه باشی چه نباشی

تو چه باشی چه نباشی چشم من بارون می بـاره

اونقـده دوستت دارم مـــن به خـــدا قد ستــــــاره!!

نفســــهــات بــوی بهشته!ای تو پاک وآسمونــی

عطر گندمزارو داری به فرشتــــــه ها می مونـــی

باور نكن تنهاییت را

 

تا در عبور از كوچه عشق                     بر دوش هم سر میگذاریم

دل تاب تنهایی ندارد                              باور نكن تنهاییت را

هرجای این دنیا كه باشی                      من با توام تنهای تنها

من با توام هر جا كه هستی                   حتی اگر با هم نباشیم

حتی اگر یك لحظه یك روز                    با هم در این دنیا نباشیم

این خانه را بگذار و بگذر                   با من بیا تا كعبه دل

باور نكن تنهاییت را                           من با توام منزل به منزل......

روزى گفتى شبى كنم دلشادت 
 
وز بند غمان خود كنم آزادت 
 
ديدى كه از آن روز چه شبها بگذشت 

 وز گفتهء خود هيچ نيامد يادت؟ 

شب نيست كه چشمم آرزومند تو نيست 
 
وين جان به لب رسيده در بند تو نيست 
 
گر تو دگرى به جاى من بگزينى 
 
من عهد تو نشكنم كه مانند تو نيست ...  

شیشه عطر بهار

شیشه عطر *بهار* لب دیوار شکست,

وهواپرشداز بوی خدا،
چه دعایی کنمت بهتر از این :
خنده هات از ته دل گریه ات از سر شوق
نبود هيچ غروبت غمناک...

سلام ای آشنا با من بیا همسایه من باش

سلام ای آشنا با من بیا همسایه من باش
چراغ روشن خانه
بیا تا قاصدکها را
فرستم پیشوازت ای یار
شقایق را کنم قربانی عشقت
بیا تا بعد از این شبها
تو باشی ماه تابانم
بیا چشم به در خشک و
گامم سوی تو جاریست .
چراغ جان من در حال خاموشی ست
اگر مردم مزارم را پر از گل کن
جوابی ده سلامم را....
سپس چون ابر پر باران
ببار و قبر من را اشک باران کن
که شاید اشکها کمتر کند از آتش عشقت
و بعد از آن بگو با چشم گریانت
سلام ای آشنا با من
چه من دیر آمدم افسوس
تو رفتی...
تو رفتی و محبت را به خاک سرد بسپردی ..
بيا و قبر من را اشک باران کن

بیا ای دوست، ای آشنا
بیا شاخهء دستانم‌ بگیر
و از آب‌های نیلی بگذر،
از شن‌زارهای تپه‌گون سرازیر شو،
از ماسه‌زارهای کنارهء دریا به‌سوی مهر، در خاور بشتاب.
بیا تا سایهء بلندت بر دریا
جزیرهء مواجی هویدا کند برای ماهی‌ها.

بیا که اشک‌های تو در این اقیانوس سکوت
مروارید شده تا عقد ثریای دیگری پدیدار شود.

بیا که زخم سکوت تو از تنهایی‌ ت ژرف‌تر است.
بیا که در تاریکی شب، دیوارها به‌دور گریزند.
طبلی در سینهء جنگل به تپش افتاده.
در سیاهی شب، انفجار نارنجک خورشید
ظلمات عمق را آذرخشانه ترک اندازد.
برکهء پیچان از میان درختان، این را به افلاک اندازد
تا راز را به فلک با رمز رساند.

ای آفتاب، پیکر این دوست را التیام بده.
او را دوباره به پرواز در آر.
ای ستاره‌گان، با نظم فلکی‌تان
چون آتش‌گردان کیهانی
شب‌های او را سپید گردانید.
 
به آنکه حتی دشنه اش را عاشقم

چون دوستت می دارم
حتا آفتاب هم که بر پوستت بگذرد
من می سوزم
پاییز از حوالی حوصله‌ات که بگذرد
من زرد می شوم
قامتت که از کوچه عبور می‌کند
عاشق می شوم
و تا کفش های رفتنت ‌جفت می شوند
غریب می‌مانم...غريب
و تنها وقتی گریه ای گمان نمی برم در تو..
من سبز می‌مانم..من سبزمى پوشم..با يادت سبزم

اى که من تورا دوست ميدارم

و نیلوفرانه دوستت می دارم
نه ماننده‌ مردمانی که دوست داشتن را
به عادتی که ارث برده‌اند
با طعم غریزه نشخوار می کنند
من درست مثل خودم
هنوز و همیشه دوستت می دارم...

سی سالِ واندى را پشت سر سپرده ام وُ
هیچ گاه
حدودِ حرمتٍ هیچ کس را
حتا وقتی که نتوانسته ام
 تاوان تبسم های تکیده را دلیلی بیابم
پایی دراز نداشته ام....
به خیانت
حتا به خیال .
همواره با هر کسی که دستی به «یا علی» بخشیده ام
آشنای همیشه مانده ام
که از پستى زاده نگشته‌ام
تاتوان تحملش را در من
کسی به جست و جو بنشیند
من از دوست داشتن
تنها و تنها
سهم صداقتم را می خواهم.
همین....

یک نفر ... یک جایی ... یک وقتی ...

یک نفر ... یک جایی ... یک وقتی ... تمومه رویاهاش لبخند تو بود ! پس یه جایی یه وقتی با یه لبخند یادش کن.

چون بدون عشق هیچ چیز زیــــــبا نیــــــست

می نویـــــــسم هر شب روی گلبرگ خیــــــال
قطعه ای از امیـــــــــــــــــد غزلی از احساس
چشم من دوخته بر دست خدا
تا برایــــم سبدی پر کند از سوسن و یاس
شایــــــــــد از مزرعه ی مهر خدا
بشود میــــــــوه ی حوا را چیـــــــد !!!

دوست دارم دستهایم را بگیری

چشمهای خامشم را
در شب ِ مهتاب ِ بــارانی بــشویی
دوست دارم باغ باشی سبز گردی
دوست دارم ساقه هایم را بگـیری
این گل افتاده بر خاک
این تپش ها در دل تاک
این حضور سرخ ِ بی باک
دوست دارم با تو باشم
با تو تا شبهای بی مرز
تا تن صبح ِ سپیده
دوست دارم دستهای بسته ی من
باز با پروانه ها همراه گردند . . .

تو نسیتی که ببینی !!

تو نسیتی که ببینی

تو نیستی که ببینی
چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری است
چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست
چگونه جای تو در جان زندگی سبز است
هنوز پنجره باز است
تو از بلندی ایوان به باغ می نگری
درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها
به آن ترنم شیرین به آن تبسم مهر
به آن نگاه پر از آفتاب می نگرند
تمام گنجشکان
که درنبودن تو
مرا به باد ملامت گرفته اند
ترا به نام صدا می کنند
هنوز نقش ترا از قراز گنبد کاج
کنار باغچه
زیر درخت ها لب حوض
درون اینه پک آب می نگرند
تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده است
طنین شعر تو درترانه من
تو نیستی که بیبنی چگونه می گردد
نسیم روح تو در باغ بی جوانه من
چه نیمه شب ها کز پاره های ابر سپید
به روی لوح سپهر
ترا چنانکه دلم خواسته است ساخته ام
چه نیمه شب ها وقتی که ابر بازیگر
هزار چهره به هر لحظه می کند تصویر
به چشم همزدنی
میان آن همه صورت ترا شناخته ام
به خواب می ماند

تنها به خواب می ماند
چراغ اینه دیوار بی تو غمگینند
تو نیستی که ببینی
چگونه با دیوار
به مهربانی یک دوست از تو می گویم
تو نیستی که ببینی چگونه از دیوار
جواب می شنوم
تو نیستی که ببینی چگونه دور از تو
به روی هرچه دیرن خانه ست
غبار سربی اندوه بال گسترده است
تو نیستی که ببینی دل رمیده من
بجز تو یاد همه چیز را رهکرده است
غروب های غریب
در این رواق نیاز
پرنده سکت و غمگین
ستاره بیمار است
دو چشم خسته من
در این امید عبث
دو شمع سوخته جان همیشه بیدار است

تو نیستی که ببینی

تو چطور ميگي که من براي تو کم بودمღღ

تو چطور ميگي که من براي تو کم بودمღღ
مني که عاشقترين عاشق عالم بودم

تو فقط ديده گريون خواستي
من برات قلب پر ازخون بودم

آخه تو فقط يه عاشق خواستي
اما من گذشته ازجون بودم..

تو فقط دست نوازش خواستي
من سراپا غرق خواهش بودم

تو  هميشه در پي بهانه ها
اما من حديث سازش بودم

آره تو يه دلسپرده خواستي
چه کنم که سر سپردت بودم..

تا که هرگز کسي عاشقت نشه
واسه مردم درس عبرت بودم..

مني که ساده به خاک افتادم
بايدم ساده بدي بر بادم..

راستي لعنت به من ديوونه که
به تو قلبم و چه آسون دادم

تو  چطور ميگي که من براي تو کم بودم
مني که عاشق ترين عاشق عالم بودم

خدائی با ماست !

ما رسیدیم , همین ! مطلع شعری زیباست !

دل به این قصه سپردیم: خدائی با ماست !

صفحه ی پاره ی عشقیم , کتابی بی خط

دفتری ساده که جولانگه دستان شماست

رنگ و رو رفته ترین برگ خزانیم هنوز

که در او زمزمه ی آبی باران بر پاست

هی نگو شاعر خوبی ست فلانی , بنویس :

شعر خوبی ست که با خط بدی نا خواناست !

عشق این واژه مفلوک غزل پردازان

سوء تعبیر عجیبی ست که با آدمهاست

بال پرواز به من قدرت دل کندن داد

تا بخوانی که کسی رفت و کسی پا بر جاست

آنچه هستیم نه آنست که می اندیشید

دوست داری غزلی باشمت انگار که راست؟

دل به این قصه سپردیم خدائی باقی ست

و همین شد که بگوئیم : فقط کار خداست

ما رسیدیم ولی باور خیلی می گفت :

 که فقط « فاصله »انگشتر بین تو و ماست!

تورا نگاه مي‌كنم كه خفته‌اي كنار من ....

تورا نگاه مي‌كنم كه خفته‌اي كنار من
پس از تمام اضطراب ، عذاب و انتظار من

تورا نگاه مي‌كنم كه ديدني ترين تويي
و از تو حرف مي‌زنم كه گفتني ترين تويي

من از تو حرف مي‌زنم شب عاشقانه مي‌شود
تو را ادامه مي‌دهم ، همين ترانه ميشود

كاش به شهر خوب تو مرا هميشه راه بود
راه به تو رسيدنم ، همين پل نگاه بود

مرا ببر به خواب خود كه خسته‌ام از همه كس
كه خواب و بيداري من هر دو شكنجه بود و بس

من از تو حرف ميزنم شب عاشقانه ميشود
تو را ادامه ميدهم ، همين ترانه مي‌شود 

ز

ای نگاهت نخی از مخمل و از ابریشم

 

ای نگاهت نخی از مخمل و از ابریشم

چند روزیست که هر دم به تو می اندیشم

به تو آری به تو یعنی به همان منظر دور

به همان سبز صمیمی به همان باغ بلور

به همان سایه همان وهم همان تصویری

که سراغش ز غزلهای خودم می گیری

به همان زل زدن از فاصله ی دور به هم

یعنی ان شیوه ی فهماندن منظور به هم

به تبسم به تکلم به دل آرایی تو

به خموشی به تماشا به شکیبایی تو

به نفس های تو در سایه سنگین سکوت

به سخن های تو با لحجه شیرین سکوت

شبحی چند شب است آفت جانم شده است

اول نام کسی ورد زبانم شده است

در من انگار کسی در پی انکار من است

یک نفر مثل خودم عاشق دیدار من است

یک نفر ساده چنان ساده که از سادگیش

می شود یک شبه پی برد به دلدادگیش

آه ای خواب گران سنگ سبک بار شده

بر سر روح من افتاده وآوار شده

در من انگار کسی در پی انکار من است

یک نفر مثل خودم تشنه ی دیدار من است

یک نفر سبزه چنان سبز که از سرسبزیش

می توان پل زد از احساس خدا تا دل خویش

رعشه ای چند شب است آفت جانم شده است

اول نام کسی ورد زبانم شده است

ای بی رنگ تر از آینه یک لحظه بایست

راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست ؟

اگر این حادثه ی هر شبه تصویرتو نیست

پس چرا رنگ تووآینه اینقدر یکیست؟

حتم دارم که تویی آن شبح آینه پوش

عاشقی جرم قشنگی ست به انکار مکوش

آری آن سایه که هر شب آفت جانم شده بود

آن الفبا که همه ورد زبانم شده بود

اینک از پشت دل آینه پیدا شده است

وتماشاگه این خیل تماشا شده است

آن الفبای دبستانی دلخواه تویی

مشق من آن شبح شاد شبانگاه تویی

 

چه خوش است حال مرغی که قفس ندیده باشد

چه نکوتر انکه مرغی زقفس پریده باشد

پرو بال ما بریدند و در قفس گشودند

چه رها چه بسته ، مرغی که پرش بریده باشند

من از ان یکی گزیدم که به جز یکی ندیدم

که میان جمله خوبان به صفت گزیده باشد

عجب از حبیبم  اید که ملول مینماید

نکند که از رقیبان سخنی شنیده باشد

اگر از کسی رسیده است بدی به ما بماند

به کسی مباد از ما که بدی رسیده باشد

همواره تويی

شبها که سکوت است و سکوت است و سیاهی

اوای تو میخواندم از لایتناهی

اوای تو می اردم از شوق به پرواز

شبها که سکوت است و سکوت است وسیاهی

امواج ندای تو، به من میرسد از دور

دریایی و من تشنه ی مهر تو، چو ماهی

وین شعله که با هر نفسم می جهد از جان

خوش میدهد از گرمی این شوق گواهی

دیدار تو گر صبح ابد هم دهدم دست

من سر خوشم از لذت این چشم براهی

ای عشق ! تو را دارم  و

دارای جهانم

همواره تویی

هر چه تو گویی و

 تو خواهی.

پرواز

تو را در سطر سطر خاطره

در ضرباهنگ غزل یافته ام

به یاد داری ؟

بالی آیا برای پرواز مانده؟

برای رفتن؟

تا انتهای اوج؟!

بیا تا دیگرباره لغتنامه مهر را بگشاییم

فصل عشق را،صفحه محبت را

و سطر پرواز را

                        پرواز یعنی،

بال در بال بادی خنک

نفس در نفس یاری همراه

دست اندر ساعد ساقی سیمین ساقی

نگاه در نگاهی شوخ

لب بر لبانی شیرین گفتار

زلم نوشان

در گرماگرم مغازله ای

تنیده در هم

با دو دل

تپان چون تپش زندگی

چون تپش ثانیه ها

و با حرارتی افزون تر از هرم کویر

با عطر گیسوانی پریشان در باد

که گلها را به میهمانی ریح می خواند

و با عطر نازک تنی

شوخ و شیرین

پرواز یعنی،

تاختن تا انتهای ذوق

تا آنسوی ادراک

تا تکلمی هم وزن

هم هجا با غزل عشق

تا رمیدن غزال

تا آغاز غزل

تا ردیف قافیه

باید تاخت با توسن تغزل

بر پهن دشت ابر

تا سرزمین سکوت

تا شب زلف نگار

تا سرخی لبی لعل

تاگیسوان آتش

تا خورشید

تا حب

تا چنگی بر تار زلف یار

تا زخمه ای بر رباب

تا ناله نی

و تا ترانه ترنم

باید رفت

پرواز را به خاطر بسپار

          پرنده مردنی ست.              

                                                                                                                         مهدی تبریزی

صبح فردا موسم بیداری آیینه هاست

 

 

 

"عاقبت یک روز مغرب محو مشرق میشود "

"عاقبت  غربی ترین  دل  نیز عاشق میشود"

 

"شرط می بندم که فردایی نه خیلی دیر و دور"

"مهربانی ، حاکم کل مناطق میشود"

"هم زمان, سهمیه ی دلهای دلتنگ و صبور" 

"هم زمین, ارثیه ی جانهای لایق میشود" 

"قلب هر خاکی که بشکافند نشانش عاشقی است" 

"هر گلی که غنچه زد نامش شقایق میشود" 

"با صداقت آسمان سهمی برابر میدهد" 

"با عدالت خاک تقسیم خلایق میشود" 

عقل هم با عشق یک نوعی موافق میشود"

"عقل اگر گاهی هوادار جنون شد عیب نیست"

"گاه گاهی عشق هم همرنگ منطق میشود" 

"صبح فردا موسم بیداری آیینه هاست" 

"فصل فردا نوبت کشف حقایق میشود" 

"دست کم یک ذره در تاب و تب خورشید باش"

"لااقل یک شب بگو کی صبح صادق میشود" 

"میرسد روزی که شرط عاشقی دلدادگی است" 

"آن زمان هر دل فقط یک بار عاشق میشود "

منتظر

دست من خيلی حقيره که واست يه سايه باشه

آخه خورشيد کی می تونه بـــــا شبا همسايه باشه

قصه ای نگفته بودی تو کــــــــــتاب سرنوشتم

که بايد لحظه به لحظه تو رو از نو می نوشـــــتم

يه روزی اومدی از راه از تــــــــه غبـــــــار جــاده

ته چشمات غم دريا خســـــته با پای پيـــــاده

تو مث حــادثه بودی مـــــــثل بــــارون بــــهاری

کاشکی می شد تو هميشه بر تن تشنــــه م ببــــاری

می دونم تو هم مثل من از جــــدايی گــــله داری

بدون اينو ، واسه عاشق سخته اين چشم انتظاری

نتونستم که بدونم تو چه هستی ، تو کی بودی

وقتی چشمامو گشودم تو ديگـــه بـــا من نبـــودی

بعد تو تموم فصلام شــــــده پــــــاييز جــدايی

منـتـــظر بـا چشــمای خـيـــس مـــــی نـشينـــم تــا بــــيايی

تا دم آخر کنارم باش .

اميدم باش

اميد آخرينم باش

و نوشدارو برايم باش

براي اين دل ريشم تو مرحم باش

تو با مهرت عزيزم باش

تو عشقم باش

تو تنها در كنارم باش

وليكن تا دم اخر

كنارم باش

هدیه ام را بپذیر

هدیه ام را بپذیر

هدیه ام راز من است 

 راز یک عمر مهاجر بودن

راز بالی ز خمی

راز یک قلب ز جنس شیشه

که به عمق نفرت زخم برداشته و مجروح است 

 هدیه ام راز من است 

 باز هم شب شده است

دلم اینجا 

 وسط غربت و تنهایی ماتم زدة دشت چراغونی شهر

 پشت دروازه‌ این شهر شلوغ، بی ‌صدا  می‌شكند

خرده هایش را باد تا ثریا برده

تكه‌ای روی درخت، تكه‌ای بر سر كوه     

تكه‌ای هم شاید، روی گلبرگ نسیم

و من اكنون اینجا منتظر خواهم ماند

شاید آن تكه‌ی آخر،  برسد باز به من!

بدون شرح

    1- Confidence اعتقاد:

 

    اهالی روستایی تصمیم گرفتند که برای نزول باران دعا کنند.

 

    روزی که تمام اهالی برای دعا در محل مقرر جمع شدند،فقط یک پسربچه با چتر آمده بود،این یعنی اعتقاد.

 

    2- Trust اعتماد:

 

    اعتماد را می توان به احساس یک کودک یکساله تشبیه کرد،وقتی که شما آنرا به بالا پرتاب می کنید،او میخندد ..... چراکه یقین دارد که شما او را خواهید گرفت،این یعنی اعتماد.

 

    3- Hope امید:

 

    هر شب ما به رختخواب می رویم بدون اطمینان از اینکه روز بعد زنده از خواب بیدار شویم.ولی شما همیشه برای روز بعد خود برنامه دارید،این یعنی امید.

 

 

با اعتقاد،اعتماد و امید زندگی کنید.

 

آه !

 باز اين دل سرگشته من

ياد آن قصه شيرين افتاد:

بيستون بود و تمنای دو دوست.

آزمون بود و تماشای دو عشق.

در زمانی که چو کبک ،

خنده می زد " شيرين" ،

تيشه می زد "فرهاد"!

نه توان گفت به جانبازی فرهاد : افسوس،

نه توان کرد ز بيدردی "شيرين" فرياد

 

          شمع بود، اما کوچک بود. نور هم داشت اما کم بود.

        شمعی که کوچک بود و کم، برای سوختن پروانه بس بود